Kader Gulmeyince Arzu Aycan Hakan Ozer 45 Today

Bir sonbahar akşamı, bir kitapçının önünde karşılaştılar. Arzu, elinde Behçet Necatigil’in şiirleriyle dükkandan çıkarken, Aycan gitarıyla sokakta bir türkü söylüyordu: “Kader gülmeyince, gülenler ağlarmış.” O an ikisinin de göz göze gelmesiyle sanki saat 45’i gösteriyordu. Tesadüf mü, yoksa bir işaret mi?

Arzu, 45 yaşında bir resim öğretmeniydi. Hayatı hep pastel tonlarda geçmişti: ne büyük bir mutluluk ne derin bir hüzün. Ta ki Aycan’la tanışana kadar. Aycan, neşesiyle bilinen bir müzisyendi fakat içinde tarif edemediği bir kırgınlık taşıyordu. İkisi de kaderin kendilerine gülmediğini düşünüyordu. Arzu’nun eşi yıllar önce ansızın gitmiş, Aycan ise tuttuğu hiçbir işte kalıcı olmamıştı. kader gulmeyince arzu aycan hakan ozer 45

“45 yaşında, insan hayatının dönüm noktasıdır derler. Ne gençlik heyecanı kalır ne de ihtiyarlık tesellisi. İşte tam o yaşta, kader hiç gülmediği bir oyunu sahneye koyar.” Arzu, 45 yaşında bir resim öğretmeniydi