Tamis Ng Bayabas — Kasing
Hinawakan niya ang aking mukha. "Anak, ang bayabas ay hindi nabubuhay para maging matamis magpakailanman. Nabubulok din ito. Pero ang tamis na iniwan nito sa iyong dila—iyon ang totoong regalo. Hindi mo kailangan ang prutas habambuhay. Kailangan mo lang alalahanin kung paano ka nito pinasarap ang pakiramdam." Ngayon, dalawampu’t dalawa na ako. Wala na si Lola Ising. Lanta na ang puno ng bayabas sa likod ng bahay—kaunti na lamang ang bunga. Bumalik ako para sa huling tag-araw bako ibenta ang lupa.
Umiiyak akong tumakbo kay Lola Ising.
"Kasing tamis mo," bulong niya.
